Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι Dont Really Want to Heal (Μέρος 2)

Η ιστορία μέχρι σήμερα ...

Σε μια μεταφυσική διάλεξη διευκολύνεται από τον Guy Williams, Guy έκανε την παρατήρηση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά να επουλωθούν. Τι θέλουν οι περισσότεροι άνθρωποι, σύμφωνα με τον Guy, είναι να σταματήσει να ζημίωσαν τους. Στο Μέρος 1, συναντηθήκαμε το «εγώ», και ανακάλυψαν ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να αφήνετε πάει μας περιορίζουν και ξεπερασμένες πεποιθήσεις είναι να δεχτούμε ότι δεν υπάρχει ανάγκη να αλλάξουν αυτές τις πεποιθήσεις, επειδή είσαι πράγματι εργάζονται μόνο ωραία. Τι έχουμε, από την άλλη πλευρά, έχει τη δυνατότητα να αναβαθμίσουν τις πεποιθήσεις μας και να κάνουν πιο κομψή επιλογή.

Για τους περισσότερους από εμάς, η επούλωση είναι μεγάλο, τρομακτική, και δυσάρεστη προοπτική. Επούλωση απαιτεί να κάνουμε δύο πολύ απλά, ακόμα απίστευτα unappealing καθήκοντα. Πρώτον, πρέπει να δεχθούμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τη δημιουργία δικών μας ασθένεια: Οι σκέψεις μας, τις πεποιθήσεις, τις επιλογές και δράσεις που είναι άμεσα υπεύθυνοι για την ανισότητα και την απο-ευκολία που βιώνουμε μας σε φυσικό επίπεδο. Δεύτερον, πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να αλλάξουν τη ζωή μας και να εξαλειφθούν οι σκέψεις, πεποιθήσεις, επιλογές και δράσεις που δημιουργήθηκε και υποστήριξε την ανισορροπία και απο-ευκολία, την αντικατάστασή τους με νέες επιλογές που να στηρίζουν την ισορροπία και την υγεία.

Ανάληψη ευθύνης για μας ασθένειες

Το πρώτο βήμα για την επούλωση είναι να δεχτούμε ότι δημιουργήσαμε μας ασθενειών στην πρώτη θέση. Αυτό μπορεί να είναι μια δύσκολη έννοια για να καταπιεί. Πάρα πολλοί από εμάς έχουν επενδυθεί στη Δυτική επικρατούσα επιστημονική ιατρική άποψη της πραγματικότητας που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πόσο πολύ μας δημιουργήσαμε τις ασθένειες.

Οι περισσότερες ασθένειες που προκαλούνται από ιούς ή μικρόβια. Αν θέλουμε να παίρνουν το κρύο, γρίπη ή κατεβάστε το, πώς είναι ότι η ευθύνη μας; Κάποιος sneezed για εμάς σε ένα ασανσέρ, και τώρα είμαστε στο κρεβάτι μέχρι που για μια εβδομάδα. Είμαστε τόσο ανίσχυρης κατά των διαφόρων στελεχών της γρίπης ότι υπάρχει ακόμη μία ετήσια το κρύο και την εποχή της γρίπης κάθε χρόνο. Κάθε διαφήμιση για βήχας φαρμακευτική αγωγή, κάθε νέα έκθεση για τα εμβόλια γρίπης εξυπηρετεί μόνο να ενισχύσει την πεποίθηση ότι είμαστε θύματα της ανίσχυρης δυνάμεις πέραν του ελέγχου μας. Ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε την άρρωστο είναι να αποφευχθεί η επαφή του ανθρώπου για έξι μήνες του έτους.

Αλλά τι γίνεται με τα άτομα που δεν ασχοληθείτε με γρίπη των πλάνων, και δεν αποφεύγεται η επαφή του ανθρώπου ακόμη και αυτοί επίσης δεν αποκτούν άρρωστο; Σκέφτονται μόνο τυχερός; Είναι να εκτεθούν στον ίδιο βακτήρια και ιούς που είμαστε. Πώς είναι ότι θα παραμείνουν υγιείς; Θα μπορούσε να είναι ότι τις σκέψεις τους τέλεια υγεία και την υποστήριξη μιας ισχυρής και τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ η δική μας καλέσει κάποιον ασθένεια;

Τι γίνεται με κληρονομικές ή γενετικές διαταραχές; Πώς μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για αυτές; Ή είναι μόνο δυνατή την πίστη μας στο ότι η κληρονομικότητα αποτελεί ό, τι δημιουργεί κληρονομικών ασθενειών; Εάν πιστεύουμε ότι, επειδή οι καρδιακές παθήσεις "τρέχει" στην οικογένειά μας ότι βρισκόμαστε "σε κίνδυνο" για καρδιακή προσβολή, πώς η πίστη μας γίνει πραγματικότητα;

Φυσικά, στην περίπτωση καρδιακής νόσου, υπάρχουν τόσοι πολλοί άλλοι παράγοντες, όπως η διατροφή και η άσκηση που έχουν τόσο πολύ, ή να κάνει περισσότερο με την υγεία της καρδίας μας απ 'ό, τι κάνει η κληρονομικότητα. Μπορεί απλά να είναι πιθανό ότι αυτό που θα κληρονομήσουν δεν είναι μια γενετική προδιάθεση σε καρδιοπάθειες, αλλά και τις διατροφικές συνήθειες και τρόπο ζωής που στην πραγματικότητα έχει ως αποτέλεσμα την καρδιακή νόσο. Εμείς κληρονομούν συμπεριφορές από τις οικογένειές μας επίσης. Είμαστε υπεύθυνοι για τις επιλογές μας, και είμαστε υπεύθυνοι για οποιαδήποτε dis-ευκολία που προκύπτει από τις επιλογές μας.

Έχω ένα φίλο που "κληρονόμησε" μια εκφυλιστική νευρολογική διαταραχή που επηρεάζει τα πόδια και καθιστά δύσκολο γι 'αυτήν να περπατήσει. Κάθε γιατρός που την είδε είπε ότι θα είναι σε αναπηρική καρέκλα από τη στιγμή εκείνη ήταν 40, και δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσε να κάνει γι 'αυτό. Έχει ήξεραν πώς το συγγενείς ζούσαν τις ζωές τους καθορίζονται με την παρούσα νόσο, και αποφάσισε ότι αυτό δεν ήταν αποδεκτό για τη ζωή. Έχει αρνηθεί να αποδεχθεί τη διάγνωση, και άρχισε να διερευνά εναλλακτικές θεραπείες. Έκανε ριζικές αλλαγές στη διατροφή και τον τρόπο ζωής, και πολύ γρήγορα διαπίστωσα μια ριζική βελτίωση σε αυτό το χρόνιο, προοδευτική, εκφυλιστική πάθηση. Σύμφωνα με τον καλύτερο ιατρικών εμπειρογνωμόνων, δεν θα πρέπει να είναι σε θέση να περπατήσει σήμερα. Ωστόσο, επειδή πήρε την ευθύνη για την ασθένειά της και να αλλάξει τις σκέψεις, πεποιθήσεις και συμπεριφορές που δημιούργησαν την ασθένειά της, μπόρεσε να αντιστρέψει αυτήν.

Πολλές από τις αρνητικές συνθήκες αποτέλεσμα σκέψης και του περιορισμού του πεποιθήσεις. Unexpressed θυμό, θλίψη, πένθος, και άλλες επώδυνες συγκινήσεις μπορούν να εκδηλώνονται τα χρόνια, επίπονη, και μερικές φορές τερματικό ασθένεια. Για να επουλώσει αυτές τις προϋποθέσεις, θα πρέπει να προσδιορίσει την αρνητική σκέψη ή πιστεύοντας ότι βρίσκεται στο επίκεντρο. Η πρόκληση, ωστόσο, είναι να εντοπιστούν και να αποδεσμεύσει τις αρνητικές σκέψης χωρίς την ενεργοποίηση του «εγώ». Πάρα πολύ συχνά, εμείς τιμωρούμε τους εαυτούς μας για έχοντας αρνητικές σκέψεις στην πρώτη θέση - θα νικήσει τον εαυτό μας για ξυλοδαρμό τους εαυτούς μας. Αυτό μόνο ενισχύει την αρνητική σκέψη και καταστρεπτικές συνήθειες.

Πρέπει να δεχθούμε ότι κάθε πεποίθηση που έχουμε στην κατοχή μας, δεν έχει σημασία πόσο αρνητικά ή περιορίζουν, μας εξυπηρετεί κατά κάποιο τρόπο. Αυτό ισχύει και για τις ασθένειες και μειώνει το dis-όπως καλά. Πριν μπορέσουμε να επουλωθούν, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ποια είναι τα οφέλη που θα έχουμε από τις ασθένειες.

Η ανακάλυψη και η αποδοχή ότι η ασθένεια μας εξυπηρετεί εμάς

Κάθε επιλογή που κάνουμε, κάνουμε γιατί ανταποκρίνεται σε μια ανάγκη. Έχουμε δημιουργήσει την ασθένεια, διότι μας δίνει κάτι που πιστεύουμε ότι θέλουμε. Ποια είναι η πληρωμή θα φτάσουμε για να άρρωστος; Τι θα έχουμε από αυτήν την κατάσταση;

Δεν έχει σημασία πόσο επώδυνη ή την εξουθενωτική ασθένεια, υπάρχει πάντα ένα πλεονέκτημα. Αντικειμενικά, μπορεί να έχουμε γίνει ένα μάλλον unskillful ευκαιρίας, φυσικά. Μπορούμε να αισθανόμαστε ότι είμαστε πληρώνουν υπερβολικά υψηλό τίμημα για τα οφέλη που θα λάβετε. Αλλά μέχρι να εντοπίσουν τα οφέλη-μέχρι να γίνει συνείδηση του τι είναι αυτό που θα βγει από την άρρωστη, δεν μπορούμε ποτέ πραγματικά επουλωθούν.

Επούλωση απαιτεί να προσδιορίσει τι είναι αυτό που θα βγει από την κακή και, στη συνέχεια, να γνωρίσουν τις πεποιθήσεις μας περιβάλλει αυτή την ανάγκη. Πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν αυτά τα οφέλη, ή αναγνωρίζουν ότι μπορούμε να ικανοποιήσει αυτές τις ανάγκες σε λιγότερο εξουθενωτικές τρόπους.

Όταν πρόκειται για ανήλικο ασθένειες όπως το κρυολόγημα ή γρίπη, θα έχουμε συχνά άρρωστα, γιατί δεν έχουν να ακούτε τα σώματά μας. Έχουμε ήδη εργάζονται πολύ σκληρά, και υπό πάρα πολύ άγχος. Εμείς δεν έχουν τη φροντίδα μας, σωματική, συναισθηματική, ή πνευματικές ανάγκες. Ο μόνος τρόπος που θα λαμβάνει κάθε χρόνο για τον εαυτό μας είναι αν είμαστε πολύ αδύναμοι για να βγούμε από το κρεβάτι, έτσι ώστε να τι θα δημιουργήσουμε.

Έχω ένα φίλο που έχει ένα αρκετά έντονο οικογενειακό ιστορικό, με αρκετά θεατρικά έργα και να καλύψει ένα intrigue prime-time σαπούνι όπερα. Αρκετά χρόνια πριν, θα βιώσει μια μάλλον σημαντική κρίση ταυτότητας. Μιας κληρονομιάς που την μέχρι οικονομικά, έτσι ώστε θα μπορούσε να κάνει ό, τι ήθελε να κάνει με τη ζωή της. Το γεγονός ότι θα μπορούσε να κάνει ό, τι ήθελε με τη ζωή σήμαινε ότι είχε να επιλέξει αυτό που πραγματικά ήθελε να κάνει με τη ζωή της, και αυτό δημιούργησε μεγάλο άγχος. Ξεκίνησε να έχουν άγχος επιθέσεις, και σύντομα αναπτύχθηκε έντονη αγοραφοβία, η διαπίστωση ότι είναι πολύ δύσκολο να φύγει από το σπίτι. Αυτή πάλεψε με τον όρο αυτό για πολλά χρόνια. Η πληρωμή του όρου αυτού είναι ότι έχει ένα σιδηρούν-έχουν επιστρωθεί δικαιολογία για να μην αντιμετωπίσει το φόβο και να κάνουμε κάτι με τη ζωή της. Όλοι το χρόνο και την προσοχή είναι εστιασμένη σχετικά με την κατάσταση και την αγωνία.

Μπορεί να είναι δύσκολο να αποδεχτώ την ευθύνη για τις ασθένειες που μας δημιούργησε, γιατί μας δημιούργησε τις ασθένειες για να αποφύγουμε να αναλάβει την ευθύνη στην πρώτη θέση. Οι ασθένειες και οι τραυματισμοί αποτελούν συχνά κραυγές για την προσοχή και την επικύρωση. Όταν είμαστε άρρωστοι, έχουν τραυματιστεί ή άλλως, σε πόνο, είμαστε τίτλο - και μάλιστα αναμένεται να σκεφτόμαστε μόνο τους εαυτούς μας. Έχουμε απαλλαγεί από τις ευθύνες μας σε άλλους. Εμείς δεν έχουμε να πάει πουθενά, δεν θέλουμε να προχωρήσουμε, δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα, δεν θέλουμε να κάνουμε. Και μπορούμε να περιμένουμε τους άλλους ανθρώπους να κάνουν πράγματα για εμάς και είμαστε δεν υποχρεούνται να επιστρέψουν την χάρη. Μπορούμε να ακυρώσει τα σχέδια, την τελευταία στιγμή, ή ακόμα και απλώς δεν εμφανιστεί, γιατί ήταν σε πάρα πολύ πόνος για να ικανοποιήσουμε τις κοινωνικές μας υποχρεώσεις - και δεν έχουμε καν να ζητήσει συγνώμη για την.

Εντός λόγο, είμαστε σε θέση να διαμαρτύρονται για τους άλλους για το πώς θα αισθάνονται, ή έχουν τεθεί για μια γενναία μπροστά, η διαρκής πόνος (αλλά και τη βεβαιότητα ότι όλοι γνωρίζουν ότι είμαστε μάρτυρας να τον πόνο μας και δεν θέλουμε να καταστρέψει όλους τους άλλους καλό χρόνο). Είτε έτσι είτε αλλιώς, μας κάνουν εμάς ασθένεια είναι το κέντρο της προσοχής, και αυτό μας κάνει καταθέσεις σε Εκκαθάριση Λογαριασμών. Χορηγείται, οι καταθέσεις έχουν πολύ μικρό, και το κόστος είναι εξαιρετικά υψηλό, αλλά για πολλούς από εμάς, αυτό είναι το μόνο τρόπο πιστεύουμε ότι μπορούμε να λάβει επικύρωση και προσοχή από τους άλλους.

Healing σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουν τις "ειδικές". Εμείς δεν θα έχει πλέον δικαίωμα να είναι το κέντρο της προσοχής, ανά πάσα στιγμή. Εμείς δεν θα είναι πλέον σε θέση να απαιτούμε από τους άλλους ανθρώπους ανακοίνωσης μας και μας καταβάλει ιδιαίτερη προσοχή. Εμείς θα πρέπει να αναμένεται να κάνουν πράγματα που εμείς μπορεί να μην απολαμβάνουν ιδιαίτερα, προκειμένου να ικανοποιηθούν προσωπικές και κοινωνικές μας υποχρεώσεις προς τους άλλους.

Αν μας είναι μια χρόνια ασθένεια την αναπηρία, την επούλωση σημαίνει ότι θα έχουμε μία ακόμη φορά να εργαστούν για να κερδίσουν τα προς το ζην. Εάν πιστεύουμε ότι ο μόνος τρόπος που μπορούμε να κερδίσουν τα προς το ζην κάνοντας την εργασία είναι να βρούμε αποκρουστικό και την αποστράγγιση, όπου είναι το κίνητρο για να γιατρέψει; Και, θα μπορούσε αυτή η πεποίθηση είναι ένας από τους κύριους λόγους που δημιουργήσαμε την αναπηρία μας στην πρώτη θέση;

Μερικές φορές είναι πιο σημαντικό να μας στάθμευσης αναπήρων προνόμια απ 'ό, τι είναι να επουλωθούν και να έχουμε (ή ακόμη και να είναι σε θέση να) περπατήσει ένα επιπλέον στοιχείο για τα σούπερ μάρκετ.

Πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει τίποτα σε όλα λάθος με την επιλογή αυτή. Είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουν να διατηρήσουν τις ασθένειες και μας dis-διευκολύνει. Οι όροι αυτοί πρέπει να ανταποκρίνονται σε πολύ σημαντικό για εμάς, αν και με σημαντικό κόστος. Εμείς μπορεί να μην επιθυμούν πραγματικά να επουλωθούν, και ότι είναι μια απολύτως αποδεκτή επιλογή.

Φυσικά, όταν θα δεχτεί την ευθύνη για μας, έχει δημιουργηθεί η ασθένεια, και να καταστεί πλήρως ενήμερη για το κόστος και τα οφέλη, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε, στην πραγματικότητα, ικανοποιούν αυτές τις ανάγκες πιο αποτελεσματικά με άλλους τρόπους. Όταν θα συνειδητοποιήσει αυτό, είμαστε πραγματικά έτοιμοι να επουλωθούν.

Το θάρρος να επουλωθούν

Healing είναι ένα πολύ απειλητική για τη διαδικασία, επειδή προϋποθέτει ότι θα προβεί σε σημαντικές, συχνά δραματικές αλλαγές στη ζωή μας, και η αλλαγή είναι πάντα απειλητική. Με το πιο θεμελιώδες επίπεδο, ασφαλή ισούται εξοικειωμένοι. Όταν μας πιο βασική, είναι φυσιολογικές ανάγκες έχουν ικανοποιηθεί, είμαστε συχνά μπορούν να ξεπεραστούν ήσσονος σημασίας ανησυχίες για το άγνωστο και να υιοθετήσουν τις αλλαγές χωρίς αίσθημα απειλείται. Όταν είμαστε στη πόνου εξαιτίας της απο-ευκολία, ωστόσο οι πιο βασικές ανάγκες δεν ικανοποιούνται.

Όταν μας Φυσιολογικές Ανάγκη λογαριασμός είναι ακάλυπτος, όλοι μας πρέπει να είναι λογαριασμοί του κόκκινου συναγερμού. Όταν είμαστε σε πόνο, είμαστε πιο σίγουρα δεν αισθάνονται ασφαλείς, καθώς και οποιαδήποτε αλλαγή θα είναι μια απειλή. Για να κάνετε τα πράγματα χειρότερα, οι συμπεριφορές που εμείς θα πρέπει να αλλάξουν-συχνά τρώνε, πόσιμο, ή / και το κάπνισμα φαίνεται να είναι οι ελάχιστες αξιόπιστες τρόπους που μπορούμε να κάνουμε τις καταθέσεις μας στην Ασφάλεια Λογαριασμών.

Στις πνευματικό επίπεδο, μπορούμε να κατανοήσουμε ότι ο μόνος τρόπος πραγματικά να επουλωθούν και να είναι απαλλαγμένη από τον πόνο μας dis-ευκολία είναι να αλλάξει η συμπεριφορά μας. Ωστόσο, όταν οι ανάγκες της ασφάλειας δεν τηρούνται, θα αποφασίσει σχετικά με ένστικτο. Η πολύ νόμιζα ότι θα πρέπει να παραιτηθούν από τα λίγα πράγματα που μας δίνουν χαρά μας κάνει να αισθανόμαστε ακόμη πιο ασφαλή.

Τι συμβαίνει δίπλα μας είναι ότι συχνά υποχώρηση σε θύμα συνείδησης. Έχουμε καιρό για το μαγικό ραβδί που θα κάνει εκ θαύματος ο πόνος πάει μακριά και ας συνεχίσουμε τη ζωή μας ακριβώς όπως είναι, γιατί αυτή είναι η μόνη επιλογή που μπορούμε να φανταστούμε ότι μας αφήνει εύλογα αισθάνονται ασφαλείς. Όταν θα διαφύγουν σε φαντασίωση, φυσικά, να αποφύγουμε οποιαδήποτε προσωπική ευθύνη. Πρέπει επίσης να εγκαταλείψει όλα τα προσωπικά εξουσία, και να χάσει την ικανότητα να επουλωθούν.

Για να επουλωθούν πραγματικά, πρέπει να δεχθούμε κάθε επούλωση κρίση ως μια πρόσκληση για την ευαισθητοποίηση. Όταν είμαστε σε πόνο, όλοι μπορούμε να κάνουμε είναι να βρούμε κάποιο τρόπο να ανακουφίσει τον πόνο. Αυτό είναι ένα ουσιαστικό πρώτο βήμα. Επούλωση απαιτεί ότι θα μας αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της ασφάλειας, και δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό μέχρι τις φυσιολογικές ανάγκες αυτές ικανοποιούνται. Healing δεν είναι για τη διακοπή του πόνου? Επούλωσης είναι περίπου ό, τι επιλέξουν να κάνουν μία φορά ο πόνος έχει σταματήσει.

Δεν έχει σχέση με την επούλωση του πόνου? Είναι σχετικές με τη διαχείριση της ασφάλειας. Για να αλλάξουμε τις συμπεριφορές και τα σώματά μας επιτρέψει να επουλωθούν, πρέπει να μάθουν πώς να διαχειρίζονται τους λογαριασμούς μας ασφάλεια.

Για παράδειγμα, μπορεί να έχουμε μια συναισθηματική προσκόλληση στην ζάχαρη. Anytime αισθανόμαστε τόνισε, δυσαρεστημένος, ή άλλως επισφαλή, μπορούμε πάντα να βασίζεται σε ένα candy bar ή κάποιο παγωτό για να μας κάνουν να αισθανόμαστε κάπως καλύτερα. Αν είμαστε σε κίνδυνο για διαβήτη, ωστόσο, να τρώνε ζάχαρη δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους για την υγεία. Φυσικά, έχοντας τη σκέψη της να εγκαταλείψει τη ζάχαρη μας κάνει να αισθάνονται ανασφαλείς, και προκειμένου να ανανεώσει την ισορροπία μας Ασφάλεια Λογαριασμό, θα βουτιά σε ένα κιλό σοκολατάκια Godiva.

Ο μόνος τρόπος για να σπάσει αυτό το μοτίβο είναι να μάθουν να διαχειρίζονται μας Safety Account. Πρέπει να ανακαλύψουν άλλες συμπεριφορές που θα μας βοηθήσουν να αισθάνεται ασφαλής ότι δεν συνεπάγονται τρώει ζάχαρη. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το "παρόν Συνειδητοποίηση Ασφάλεια Άσκηση" (δείτε τη σχέση Handbook: Πώς να κατανοήσουν και να βελτιωθούν οι κάθε είδους σχέση στη ζωή σας, σελίδα 48) να διαχειρίζονται γενικά επίπεδα του άγχους μας έτσι ώστε να είμαστε λιγότερο πιθανό να υποκύψει στην λαχτάρα μας . Έχουμε την εμπειρία αλήθεια ότι μπορούμε να πληροί τις ανάγκες μας με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, και γι 'αυτό δεν αισθάνονται ότι απειλούνται από την ανασφαλή και της σκέψης που περιορίζουν ή αποκλείουν τη ζάχαρη από τη διατροφή μας. Και, φυσικά, θα ισχύει ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, την ιδιοκτησία και την επιλογή να δημιουργήσετε νέες συμπεριφορές που υποστηρίζουν την υγεία μας.

Τώρα, κάποιος που έχει παλέψει με συνημμένα ή εθισμούς, θα σας πω ότι, ενώ η θεωρία είναι πολύ απλή, απλά δεν είναι το ίδιο πράγμα με εύκολο! Καθ 'όλη τη διαδικασία, θα πρέπει επίσης να προσέξουμε να μην ενεργοποιήσουν egos μας (όπως θα καλύπτονται στο μέρος 1). Πρέπει να λάβουμε κάποια μικρά βήματα, την επαλήθευση και επιβράβευση για τους εαυτούς μας κάθε κομψή επιλογή, δεν έχει σημασία πόσο μικρός, και να αποφεύγουν την τιμωρία τους εαυτούς μας για να μην είναι σε θέση να αλλάξει η συμπεριφορά μας συνήθειες ακαριαία.

Δεν μας δημιουργούν dis-διευκολύνει μια νύχτα, και δεν θα είμαστε σε θέση να θεραπεύει τους μια μέρα στην άλλη, είτε. Πρέπει να δεχθούμε ότι η επούλωση είναι μια σταδιακή διαδικασία, και σε αυτήν την αποδοχή είναι ένα από τα κλειδιά για την επούλωση. Εμείς σε γενικές γραμμές, δεν χρειάζεται να προβαίνει σε σημαντικές, άμεσες αλλαγές προκειμένου να επουλωθούν. Μπορούμε να τις σταδιακές αλλαγές στη συμπεριφορά μας και τις πεποιθήσεις μας, και η πιο απαλή είμαστε με τους εαυτούς μας κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η πιο επιτυχημένη θα είναι.

Healing δεν χρειάζεται να είναι δύσκολη. Είναι απλά ότι για τους περισσότερους από εμάς, από τη στιγμή που θα σταματήσουμε να ζημίωσαν τους, θα χάσουν το ενδιαφέρον στην πραγματικότητα την επούλωση.

Kevin B. Burk είναι ο συντάκτης της σχέσης Handbook: Πώς να κατανοήσουν και να βελτιωθούν οι κάθε είδους σχέση στη ζωή σας. Επίσκεψη http://www.everyrelationship.com για μια ελεύθερη έκθεση σχετικά με τη δημιουργία AMAZING Relationships.