Δεοντολογικές κατευθυντήριες γραμμές για Hypnotherapy

Η μελέτη αφορά την ηθική δεοντολογία επιλογές, γενικά στους τομείς της σχέσεις, οι συμφωνίες μεταξύ των μερών, προθέσεις, και τα πιθανά αποτελέσματα. Στην πράξη αυτό ξεκινά όπως η παρατήρηση του ηθικού άτομα κάνουν επιλογές και τους λόγους που προβλήθηκαν για τις επιλογές αυτές. Ηθικές σκέψης τότε είναι υπεύθυνη για την παραγωγή θεωριών σχετικά με το τι είναι, ή θα πρέπει να είναι η βάση για ηθική επιλογή. Σε περίπτωση που η συγκίνηση hypno-ψυχοθεραπευτή το κύριο μέρος των ηθικών, προβληματισμό προκαλεί ερωτήματα για το τι προσδοκίες των πελατών μπορεί να έχει - κατά βάση τους νόμους που διέπουν το θεραπευτή, και τα δικαιώματα του πελάτη.

Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων του ηθικές κατευθυντήριες γραμμές που αποτελούν το κλειδί για μια ηθική hypno-ψυχοθεραπευτικές πρακτική πρέπει να υποθέσουμε ότι οι νόμοι της κομητείας να προηγείται. Ωστόσο, είναι σημαντικό ότι οι επαγγελματικοί φορείς να αναλάβουν την ευθύνη για τα μέλη τους και τους παρέχουν τα όρια εντός των οποίων μπορούν νόμιμα και με ασφαλή και πρακτική η οποία εξασφαλίζει την ασφάλεια, σωματικά και ψυχολογικά, των πελατών τους.

Σε γενικές γραμμές οι βασικές ηθικές κατευθυντήριες γραμμές που ασχολούνται με την πρακτική της hypno-ψυχοθεραπεία μπορεί να χωριστεί σε δύο ζώνες, μία, πώς ο θεραπευτής θα πρέπει να πραγματοποιούν πρακτική τους, και δύο, ο θεραπευτής, πώς πρέπει να συμπεριφέρονται προς τον πελάτη. Η κατάταξη αυτή κατέχει, κατά την εξέταση της ποικιλίας των επαγγελματικών ενώσεων, συμπεριλαμβανομένης της NCHP (η "Ακαδημία"), της Διεθνούς Εταιρείας των Επαγγελματικών ύπνωσης (ISPH), Η Εθνική Guild Hypnotists του «Κώδικα Δεοντολογίας και Προτύπων (NGH), και το Εθνικό Συμβούλιο Επαγγελματικά και ηθικά πρότυπα - ύπνωσης Εκπαίδευσης και Πιστοποίησης (NBPES). Θα επικεντρωθώ στις κατευθυντήριες γραμμές που περιγράφονται από τις NCHP πρωτίστως, αλλά και όπου άλλοι φορείς έχουν πρόσθετες κατευθυντήριες γραμμές αυτές θα πρέπει να αναφερθεί, ιδίως στο δεύτερο μέρος του εγγράφου.

Η NCHP του κώδικα δεοντολογίας αποτελείται από 17 σημεία και δύο ρήτρες που να περιγράφει τις συνέπειες της άρσης της κώδικα ηθικής. Οι συνέπειες από τη μη τήρηση στις ηθικές κατευθυντήριες γραμμές δεν είναι σημαντικό για τη συζήτηση των ηθικών θέμα και έτσι δεν θα εξετασθούν περαιτέρω.

Το πνεύμα του συνόλου αυτού του υλικού που περιέχεται στο Σώμα ως εξής τη δήλωση του?

"Όλοι οι θεραπευτές αναμένεται να προσεγγίσει το έργο τους με τους συγκεκριμένους στόχους της ανακούφιση του πόνου και προώθηση της ευημερίας των πελατών τους. Θεραπευτές θα πρέπει, ως εκ τούτου, προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις ικανότητες και δεξιότητες ανάλογα με τους εκπαιδευμένους αρμοδιότητάς της, στους πελάτες« βέλτιστη αξιοποίηση , Δεν θίγει και με τη δέουσα αναγνώριση της αξίας και της αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπου. " (NCHP, 2001).

Είναι λοιπόν σαφές ότι η πρόθεση των κατευθυντήριων γραμμών είναι, κυρίως, να βοηθήσει τον πελάτη, ωστόσο, είναι επίσης σαφές ότι οι θεραπευτές που προστατεύονται από την επιμονή του ότι μπορούν να εργαστούν στο εσωτερικό τους χώρο (ες) των αρμοδιοτήτων του.

Αντί να αναπαράγει αυτολεξεί τις κατευθυντήριες γραμμές της Ακαδημίας, χρησιμοποιώντας τις προαναφερθείσες κατηγορίες (πρακτική / πελάτη) σκιαγράφηση των κατευθυντηρίων αυτών γραμμών θα παρουσιαστούν. Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι τα όρια μεταξύ των δύο κατηγοριών δεν είναι πάντοτε σαφής και ότι αυτό αποτελεί διάκριση της ευκολίας.

Τα δικαιώματα του πελάτη προστατεύονται στα σημεία 2, 5, 6, 7, 9, 10 και 11. Αυτά απαιτούν από θεραπευτές χρησιμοποιούν μόνο τις θεραπείες που είναι εξοικειωμένοι με, θα διατηρήσει το απόρρητο, επικοινωνήστε με τρίτους ως αναγκαίο και με την άδεια του πελάτη, διατηρεί τα κατάλληλα προσωπικών ορίων (σε όλες τις σφαίρες), και διασφαλίζουν ότι οι πελάτες είναι η γνώμη, εάν πρόκειται να συμμετέχουν στην έρευνα και, αν ναι, θα διατηρηθεί η ανωνυμία τους. Σε κανένα από αυτά δεν υπάρχει ειδική απαίτηση για να μην προκαλούν βλάβες στον πελάτη σε διαδικασία ανακούφιση του πόνου.

Η NGH ρητά ότι, "τρομακτικό, συγκλονιστικό, άσεμνο, σεξουαλικά ελκυστικό, εξευτελιστικού ή ταπεινωτική προτάσεις δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούνται με έναν πελάτη hypnotized", και η κατάσταση ISPH, "Προτάσεις πρέπει να αποφεύγονται, αν δοθεί μετά την hypnotically ή άλλως, το οποίο είναι μια εξευτελιστική ή ενοχλητικό φύση. " Αυτό είναι ένα δυνητικά ενδιαφέρουσα περιοχή της διαφοράς, διότι στην ουσία θα επιτρέψει την θεραπευτής εργάζεται στο Κολέγιο των κατευθυντηρίων γραμμών της χρήσης "επιβλαβή" παρεμβάσεις, εφόσον εμπίπτει στο θεραπευτής της περιοχής αρμοδιότητάς τους και αν τελικά οδήγησε στον πελάτη της ευημερίας και της έλλειψης του πόνου . Άλλα από αυτό το τελευταίο σημείο, το συλλογικό κατευθυντήριες γραμμές φαίνεται να εγγυηθεί τον πελάτη, στο μέτρο που αυτό είναι εύλογα εφικτό, την προστασία από ανεπιθύμητα, εμφανή αποτελέσματα που θα μπορούσαν να έρθουν για μια φορά hypno-ψυχοθεραπεία έχει συναινέσει.

Δύο περιοχές του πιθανού προβληματισμού, όπου θα μπορούσε να υποστηριχθεί υπάρχουν loop-τρύπες, είναι τα σημεία 5 και 10. Σημείο 5 ασχολείται με την εμπιστευτικότητα και την αποκάλυψη και συγκεκριμένα αναφέρει, "Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι θεραπευτές έχουν την ευθύνη να την κοινότητα γενικότερα, καθώς και σε μεμονωμένους πελάτες." Πού βρίσκονται τα όρια που χωρίζει την ευθύνη για τον πελάτη και την ευθύνη για την κοινότητα; Αν σε οπισθοδρόμηση σε πελάτη αποκαλύπτει έχουν πέσει θύμα ενός σοβαρού εγκλήματος και ότι μπορούν να εντοπίσουν τον δράστη ο θεραπευτής θα πρέπει να προσπαθήσουν να πείσουν τον πελάτη να επικοινωνήσει με την αστυνομία; Εάν διαπιστωθεί ότι ο πελάτης που αυτός ήταν ο δράστης ενός σοβαρού εγκλήματος ο θεραπευτής θα πρέπει να επικοινωνήσετε με την αστυνομία; Ο θεραπευτής θα πρέπει να ενημερώνουν τον πελάτη και στις δύο αυτές περιπτώσεις, αν αποδειχθεί ότι ο πελάτης έχει κατασταλεί εντελώς οι πληροφορίες;

Αυτές οι ανησυχίες μπορεί να επηρεάσει θεραπευτής αποφάσεις της σχετικά με τα όσα τα δικά τους όρια της εμπιστευτικότητας και με τη σειρά του αυτό μπορεί να μεταβάλλει την ικανότητά τους να ασκούν το επάγγελμα.

Σημείο 10 αφορά τη διατήρηση των πελατών της ανωνυμίας και πρόνοιας όταν υλικό βασίζεται σε περιπτώσεις πρόκειται να δημοσιευθεί. Στην αρχή μπορεί να διατηρηθεί η ανωνυμία αντικαθιστώντας το όνομα του ατόμου. Ωστόσο, ορισμένες από τις λεπτομέρειες της υπόθεσης θα μπορούσε να είναι αρκετό για το πρόσωπο της ταυτότητας που πρέπει να μαντέψει σε (πρόσφατα μέσα ενημέρωσης περιπτώσεις που αφορούν κατηγορίες για βιασμό εις βάρος John Leslie, premiership και ορισμένους ποδοσφαιριστές, και η περίπτωση του Δρ Ντέιβιντ Κέλι είναι απόδειξη αυτής). Αυτό σημαίνει ότι μερικές από τις ενδιαφέρουσες περιοχές της υπόθεσης ίσως χρειαστεί να παραμείνει αδημοσίευτη όπως θα υπερβολικά στενά τον προσδιορισμό του μεμονωμένου πελάτη. Το δίλημμα λοιπόν είναι πώς μπορούμε να εγγυηθούμε ότι η ποιότητα των δημοσιευμένων εργασιών τηρείται χωρίς λάθος εντοπισμό των πελατών που συμμετέχουν.

Η ηθική πρακτική της hypno-ψυχοθεραπεία είναι που περιγράφεται από την Ακαδημία στα σημεία 1, 3, 4, 8, 12, 13, 14, 15, 16 και 17. Καλύπτουν τον επαγγελματισμό του θεραπευτή, την αποκάλυψη των επαγγελματικών τους προσόντων, καθώς και τους όρους, τις προϋποθέσεις, τις μεθόδους και πρακτικές, την ανάγκη για συνεχή επαγγελματική ανάπτυξη, περιορισμοί σχετικά με τη διαφήμιση και την ύπνωση χρησιμοποιώντας ως ψυχαγωγία, και κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις απαιτήσεις που ασχολούνται με καταγγελίες κατά του θεραπευτή ή ενός συναδέλφου.

Ουσιαστικά έχουν σχέση με την εξασφάλιση ότι οι θεραπευτές έχουν τα κατάλληλα προσόντα για να συμμετάσχουν στο έργο, ότι θα διατηρήσουν τις δεξιότητές τους και ότι η δραστηριότητά τους διεξάγεται κατά τρόπο που δεν θα φέρει την ανυποληψία την θεραπευτής, το συλλογικό ή η πρακτική του hypno-ψυχοθεραπείας . Μια ενδιαφέρουσα διαφορά μεταξύ της Ακαδημίας και η ISPH είναι ότι η ISPH θα αναφερθώ στις πιο θεραπευτές εκπαιδευμένους από το Σώμα ως "Hypnotechnicians", είναι ότι δεν είναι ιατρικά εκπαιδευμένους γιατρούς, ψυχιάτρους ή κλινικών ψυχολόγων. Γιατί αυτό που έχει σημασία είναι ότι, σύμφωνα με ISPH κατευθυντήριες γραμμές hypnotechnicians δεν επιτρέπεται να εκτελεί όλες τις θεραπευτικές παρεμβάσεις?

"Age παλινδρόμηση δεν είναι που πρέπει να αναληφθούν από την« hypnotechnician ». Η κοινωνία αφορά την ηλικία παλινδρόμηση ως εργαλείο του ψυχοθεραπευτή και δεν το hypnotechnician λόγω της πιθανότητας να προκληθεί τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος τις οποίες ο τεχνικός δεν είναι ικανός να χειρίζεται. Ηλικία οπισθοδρόμηση από μια hypnotechnician μπορεί να γίνει μόνον υπό την καθοδήγηση και στην πραγματική, φυσική παρουσία ενός MD, κλινική ψυχίατρος ή ψυχολόγος. " (ISPH, 2003).

Πέρα από αυτή τη διαφορά της Ακαδημίας και των άλλων οργανισμών που προανέφερα είναι σε συμφωνία σχετικά με τα ηθικά ζητήματα που ασχολούνται με την πρακτική της hypno-ψυχοθεραπεία. Η προηγούμενη περιγραφή της ηθικές απαιτήσεις ανέδειξε ορισμένους τομείς όπου υπάρχει η δυνατότητα για κάποια ανησυχία όσον αφορά αυτά τα ζητήματα και τις ακόλουθες συζήτηση θα επικεντρωθεί σε δύο. Πρώτον, όσον αφορά τη δυσφορία του πελάτη, ενώ στη διαδικασία της αλλαγής και το δεύτερο αφορά τη δεοντολογία της πρακτικής της παλινδρόμησης.

Όπως αναφέρεται στο Κολλέγιο, στις κατευθυντήριες γραμμές, οι θεραπευτές ρητά αναμένεται να "ελαφρύνουν πόνο" και την προώθηση "της ευημερίας των πελατών τους". Κατά την πρώτη ματιά αυτό μπορεί να φαίνεται ότι δείχνουν ότι η διαδικασία της hypno-ψυχοθεραπεία δεν θα πρέπει να υποφέρουν ή απώλεια ευημερίας, παρότι από τη φύση της abreaction αυτό δεν πρόκειται να είναι δυνατό σε όλες τις περιπτώσεις.

Κατά κάποιο τρόπο μπορούμε να σκεφτούμε abreaction ως ένα ατυχές αποτέλεσμα ανακούφιση του πόνου, δεδομένου ότι ο θεραπευτής δεν είναι πάντοτε επιδιώκει να προκαλέσει σ 'αυτό, αν και ενδέχεται να είναι απαραίτητο για την επιτυχή θεραπεία. Μεγαλύτερη ανησυχία του είναι όπου θα πρέπει ενδεχομένως να σκοπίμως παράγουν πόνο και την απώλεια της ευεξίας σε ένα πελάτη, προκειμένου να επιτευχθεί ένα ευεργετικό αποτέλεσμα, εκείνο που ζητά ο πελάτης.

Για παράδειγμα, μια πολύ γνωστή τεχνική που χρησιμοποιείται με σεξουαλικά εγκλήματα, που βασίζεται στις αρχές behaviourist, είναι θεραπεία αποστροφής (Marshall, Anderson, & Fernandez, 1999). Αυτό προϋποθέτει ότι ο δράστης φαντάζεται μια σκηνή στην οποία πρόκειται να προσβάλλει, και στη συνέχεια τους ζητήθηκε είτε να φανταστώ μια aversive αποτέλεσμα (για παράδειγμα, ενώ για να προσεγγίσει ένα παιδί έξω από ένα σχολείο, ένα παιδεραστή θα κληθεί να φανταστεί κανείς μια αίσθηση Αντιθέτως για τους ώμους και καμπή για να δείτε μια αστυνομικός) ή παρουσιάζονται με aversive ερέθισμα (ένα ηλεκτροσόκ, aversive οσμή κ.λπ.). Η ιδέα είναι ότι αυτά τα αποτελέσματα aversive γίνει αντιστοιχισμένο με την παραβατική συμπεριφορά και τη συμπεριφορά του έτσι ώστε να είναι μειωμένη. Ομοίως, η ταπείνωση έχει χρησιμοποιηθεί για να αλλάξει η συμπεριφορά των exhibitionists.

Κατ 'αρχήν οι ίδιες αυτές προσεγγίσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε ύπνωση, με post-hypnotic υποδείξεις κλπ. Απώτερος στόχος είναι να ανακουφίσουν τα δεινά τα οποία ακατάλληλες σκέψεις και φαντασιώσεις μπορεί να προκαλεί τον πελάτη και να μειώσουν έτσι τον κίνδυνο για την κοινότητα. Το Κολέγιο δεν ασχολείται ειδικά με αυτό το θέμα, αν και μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν προτίθενται να έχουν οι πελάτες να υποφέρουν, αλλά και άλλοι φορείς κάνουν το αντιμετωπίσει. Η NGH ρητά ότι, "τρομακτικό, συγκλονιστικό, άσεμνο, σεξουαλικά ελκυστικό, εξευτελιστικού ή ταπεινωτική προτάσεις δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιείται με hypnotized πελάτη."

Αντίθετα αυτοί επίσης αναφέρουν, "οι βουλευτές χρησιμοποιούν ύπνωσης με τους πελάτες τους για να δοθούν κίνητρα για την εξάλειψη των αρνητικών ή ανεπιθύμητες συνήθειες, τη διευκόλυνση της διαδικασίας μάθησης κλπ." (NGH, 2002). Έτσι, σε ορισμένες περιοχές όπου η ύπνωση, θα μπορούσαν να αποδειχθούν χρήσιμες, φαίνεται ότι υπάρχει μια αντίφαση - είναι ο θεραπευτής, ο ρόλος του να υποκινεί τον πελάτη να αλλάξει συνήθειες ανεπιθύμητο (ή πιο γενικά, συμπεριφορές), εντούτοις τα μέσα που έχουν αποδειχθεί χρήσιμη, προκειμένου να κάνει παρόντος δεν είναι διαθέσιμα λόγω της δυσφορίας που μπορεί να προκαλέσει τον πελάτη. Το ηθικό θέμα περιστρέφεται γύρω από δύο σημεία: Πρώτον, η σχέση με τον πελάτη και, δεύτερον, τη σχέση με την κοινωνία. Πρέπει τα δικαιώματα του ατόμου υπερκαλύπτουν τα πιθανά οφέλη των πολλών; Δηλαδή, θα πρέπει το ενδιαφέρον μας για τον πελάτη πρέπει να είναι μεγαλύτερη από την ανησυχία μας για τα πιθανά θύματα; Το δίλημμα που προκύπτει, επειδή έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ δύο αντικρουόμενες απαιτήσεις και αποτελέσματα.

Αυτό αναγνωρίστηκε από την ηθική αρχή της Intuitionism (Moore, 1903) όπου μια ενέργεια μπορεί να οριστεί ως «δικαίωμα» αν καταλήγει σε «καλό» αποτέλεσμα? Και το πρόβλημα είναι αποτέλεσμα στη συνέχεια οι οποίες είναι περισσότερο «καλή». Πράγματι, είναι πιο περίπλοκη διότι οι εν λόγω εργασίες δεν θα μπορούσαν να εκτελεστούν χωρίς τη συγκατάθεση του πελάτη, ναι, ποια είναι η θέση της θεραπευτής αν ο πελάτης ζητά να s / λαμβάνει θεραπεία που θα μπορούσε να "τρομάξει, συγκλονιστικό, άσεμνο, σεξουαλικά ελκυστικό, εξευτελιστικού ή ταπεινωτική "; Θα πρέπει να συμφωνήσουμε σε αυτό, και αν ναι, τι κι αν ήταν άλλος πελάτης να προβεί σε άλλες απαιτήσεις, όπως απαίτησε, την έλλειψη αυτοεκτίμησης θα μετριαστούν, αν ο θεραπευτής ήταν να εμπλακούν σε σεξουαλική δραστηριότητα με αυτούς; (Βλ. σημείωση 1).

Για να επιλύσετε αυτό το ζήτημα θα απαιτούσε μια πολύ μεγαλύτερη προσοχή από ό, τι είναι δυνατόν εδώ, ωστόσο μια προσέγγιση θα ήταν να περιορίσει την interpretability των δεοντολογικών κατευθυντήριων γραμμών (π.χ., «ένας θεραπευτής δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εμπλακούν σε σεξουαλική δραστηριότητα με τον πελάτη, στο παρόν ή το παρελθόν" ), Και, όπου χρειάζεται, να γίνουν συγκεκριμένες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, το ανωτέρω ζήτημα που αφορά την επεξεργασία των σεξουαλικών εγκληματιών θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί εφόσον η χρήση του υλικού ήταν αρνητική επιτρέπεται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Αυτό είναι σύμφωνο με τις ιδέες του Αριστοτέλη "αποτελεσματική αιτία" και η "τελική αιτία".

Κατανοώντας την τελική αιτία ή το αποτέλεσμα, θα μας καθοδηγεί να μάθει πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό (μέσω της αποτελεσματικής αιτία) και αυτό είναι το νόημα και ο σκοπός της τελικής προκαλέσει η οποία καθορίζει αν είναι ηθικά την «καλή». Όταν έχει αποδειχθεί να έχει τελικά θετικά αποτελέσματα, και όταν ο πελάτης, οι εν λόγω παρεμβάσεις θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι είναι σκόπιμο και ενδέχεται να υπάρχουν λίγοι άλλοι τομείς παρέμβασης όπου τέτοιες εικόνες μπορεί να είναι χρήσιμο και σκόπιμο. Μια δήλωση όπως, "Αρνητική φωτογράφιση μπορεί να χρησιμοποιηθεί από ένα θεραπευτή εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση των σεξουαλικών εγκληματιών, όπου είναι δυνατόν να είναι σαφώς αποδειχθεί ότι είναι η καλύτερη μορφή θεραπείας και με τη γραπτή συγκατάθεση του πελάτη, ο πελάτης είτε πάσχουν από, ή έχοντας ενήργησε κατά την ανάρμοστη σεξουαλική φαντασιώσεις "θα μπορούσε να αποτελέσει ένα χρήσιμο πρώτο σχέδιο. Φυσικά, πριν αυτή εγκρίθηκε, θα πρέπει να δείξει ότι τέτοιες παρεμβάσεις, πράγματι παράγουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Ο δεύτερος τομέας όπου ενδέχεται να είναι κάποια ανησυχία όσον αφορά τη χρήση της παλινδρόμησης. Οι ανησυχίες για τις επιπτώσεις της οπισθοδρόμησης που απαιτεί η αρμόδια θεραπευτής έχουν αναφερθεί, αλλά υπάρχουν δύο άλλους τομείς ενδιαφέροντος.

Πρώτον, η δεοντολογία της παλινδρόμησης εαυτό της και δεύτερον την υπόθεση ότι τα αποτελέσματα θα είναι βραχύβιος, ότι θα συμβεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Όπως περιγράφεται παραπάνω, θεραπευτές είναι ηθικά υποχρεούνται να προβούν σε πρακτικές που δεν προκαλεί βλάβες στον πελάτη, αν και έχει υποστηριχθεί ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, εάν το αποτέλεσμα δικαιολογεί κάτι, ο περιορισμός αυτός δύναται να αρθεί. Το δεοντολογικό πρόβλημα με παλινδρόμησης (βλ. υποσημείωση 2) είναι ότι δεν το θεραπευτή ο πελάτης δεν ξέρει τι μπορεί να περιμένουν τον πελάτη κατά που αυτός θα είναι regressing. Το τελευταίο θέμα που είναι σημαντικό, διότι οδηγεί σε ένα πρόβλημα με την ενημερωμένη συναίνεση.

Πώς μπορεί ο πελάτης να αναμένεται λογικά τη συγκατάθεσή του για κάτι όταν δεν ξέρει ποιο το αποτέλεσμα μπορεί να είναι; Ανησυχίας για το κακό θέμα είναι ότι ο θεραπευτής δεν γνωρίζει αν ο πελάτης του θα είναι τραυματικό παρελθόν (και δυνητικά τρομακτική, ταπεινωτικού, σεξουαλικά ελκυστικό κ.λπ.), δεν ξέρω πώς τα οποία είναι εκτεθειμένα σε αυτό μπορεί να επηρεάσει, τον πελάτη του αργότερα αποφάσεις και τις ενέργειες και Τέλος, αν η πληροφορία θα αναζητώνται κάτι το οποίο η θεραπευτής έχει τα προσόντα να αντιμετωπίσουν.

Παρά το γεγονός ότι είναι πάντα δυνατόν να παραπέμψει τον πελάτη σε ένα πιο ειδικευμένο θεραπευτή αυτό δεν άρει τις ηθικές ευθύνες της αρχικής θεραπευτής. Το δίλημμα είναι παρόμοια σε αυτή την περίπτωση, όπως συνέβη και στην προηγούμενη, με τη σημαντική διαφορά ότι στην πρώην την απόφαση για τη χρήση αρνητικών εικόνων ενημερωθεί από εμπειρικά στοιχεία, η γνώση του πελάτη, και χρησιμοποιούνται με συναίνεση, ενώ εδώ η εμφάνιση της αρνητικές αναμνήσεις (και τη φύση τους και την ποιότητα) δεν μπορούν να προβλεφθούν, και η αλήθεια επιγνώσει συναίνεση δεν μπορεί να δοθεί.

Δευτερεύουσα σημασία ποια είναι η θεραπευτής θα πρέπει να πράξουν εάν οι μνήμες είναι αναγκαία η ανάκτηση μιας παράνομης φύσης, εάν ο πελάτης είναι το θύμα και ο δράστης, αλλά αυτό θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σε κάποιο βαθμό οι θεραπευτές στην περιγραφή του κώδικα δεοντολογίας για λόγους εμπιστευτικότητας. Το πρόβλημα με αυτή τη συγκεκριμένη σειρά ηθικών ζητημάτων είναι ότι δεν είναι δυνατόν να παράγει κατάλληλες κατευθύνσεις. Είναι άσκοπο να απαιτήσουμε από θεραπευτές δεν αποκαλύπτουμε αρνητικές αναμνήσεις και δυνητικά επιβλαβείς σε πελάτες επειδή δεν υπάρχει τρόπος με τον οποίο αυτό μπορεί να επιτευχθεί. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι ότι οι θεραπευτές μπορούν να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένοι για να διασφαλίσει ότι μπορούν να διαχειριστούν αυτά τα γεγονότα.

Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις που αυτό μπορεί να μην είναι δυνατή. Για παράδειγμα, τα αισθήματα της ταπείνωσης, θυμό, θλίψη κλπ., μπορεί εύλογα να αντιμετωπίζονται με τον θεραπευτικό συνόδου, αλλά μακροπρόθεσμα συναισθηματικές συνέπειες που δεν μπορούν απαραίτητα να είναι τόσο εύκολο χειρισμό. Αν ένας πελάτης έχει αφαιρεθέντος μια οδυνηρή ανάμνηση της έχοντας αυτήν την κακομεταχείριση που κάποιος μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται προς αυτό το πρόσωπο, ή τους αίσθηση για τον εαυτό του ως ένα άτομο.

Σε σοβαρές περιπτώσεις, αυτό ενδέχεται να οδηγήσει σε αυτοκτονία ideation και απόπειρες αυτοκτονίας. Όταν ένας πελάτης ανακτά μια μνήμη που έχει κακομεταχείριση από ένα άτομο που μπορεί να αποφασίσει την ακριβή εκδίκηση, κάτι που θα είναι έξω από τα χέρια θεραπευτές. Αν ο πελάτης δεν συμμερίζεται αυτές τις ιδιαίτερες πτυχές της σκέψης τους με το θεραπευτή, είτε διότι δεν θέλουν, είτε γιατί αυτά συμβαίνουν όταν η σύνοδος έχει τελειώσει, ή όταν ο συμμερίζεται τους, αλλά ο θεραπευτής δεν έχει την κατάλληλη εμπειρία , Είναι σαφές ότι ο θεραπευτής δεν έχει πλέον τον έλεγχο αυτών των ακούσιες συνέπειες της παλινδρόμησης.

Αυτές οι δευτερογενείς, ή ακούσιες συνέπειες, έχουν συζητηθεί κάποια από φιλοσόφους. Για παράδειγμα, Αγ. Θωμάς Ακινάτης (trans. 1964) υποστήριξε ότι τα πάντα διέπονται από ένα «φυσικό δίκαιο», όπου όλα έχουν τη σωστή κατεύθυνση. Με αυτό το επιχείρημα είναι αρμόδια μόνο για τις άμεσες συνέπειες ενός δράσεις της, δεν ακούσιες συνέπειες, και αυτό είναι γνωστό ως νόμος του Double Effect. Δυστυχώς αυτό το επιχείρημα δεν βοηθούν πραγματικά με τις ηθικές ευθύνες ενός θεραπευτή εργασίας μέσω της οπισθοδρόμησης και σίγουρα δεν είναι το κατάλληλο ψήφισμα στο δίλημμα. Απλά το πλύσιμο των χεριών μας αργότερα συνέπειες είναι μάλλον δεν έχει την πρόθεση κάποια από τα διοικητικά όργανα του hypno-ψυχοθεραπεία.

Επομένως, πώς μπορούμε να επιλύσουμε αυτό το δίλημμα; Logical positivism ηθικό των δηλώσεων δείχνει ότι είναι χωρίς νόημα, διότι δεν είναι ούτε tautologies δεν είναι εμπειρική δηλώσεις του γεγονότος. Ως εκ τούτου, έχουν εκφράσεις προτίμησης και συγκίνηση (Thompson, 2003). Στην κατάσταση αυτή μπορεί να είναι το καλύτερο που μπορούμε να ελπίζουμε, παρέχοντας τις δηλώσεις προτίμησης, με βάση την συγκίνηση.

Δεν είναι δυνατόν να καλύπτουν κάθε ενδεχόμενο, αλλά είναι δυνατόν να παρέχει κατευθυντήριες γραμμές που προτίμησε επίσης να περιγράφει τα μαθήματα της δράσης θα πρέπει τα αποτελέσματα της παλινδρόμησης αποδειχθεί αρνητική για τον πελάτη. Η προσεκτική εκπαίδευση των θεραπευτών, διασφαλίζοντας ότι κάθε θεραπευτής έχει ένα δίκτυο υποστήριξης, συμπεριλαμβανομένης της επαφής με το σώμα εμπειρογνωμόνων στο κολέγιο θεραπευτής της κατάρτισης μπορεί να πάει κάποιο τρόπο στην προετοιμασία των θεραπευτών για τη χειρότερη περίπτωση σενάρια. Θα πρέπει επίσης να έχουν κάποια κατανόηση, όπου ο θεραπευτής την ηθική ευθύνη τελειώνει. Θεραπευτές θα πρέπει να είναι υπεύθυνο (είτε ηθικά, συναισθηματικά ή νομικά) για τους πελάτες τους η συμπεριφορά της μια εβδομάδα, ένα μήνα ή ένα χρόνο μετά τη θεραπεία τελείωσε; Hypno-ψυχοθεραπευτές μπορεί να χρειαστεί να διαβουλευθεί με άλλους επαγγελματικούς φορείς (η British Medical Association, η British Psychological Society, το Δικηγορικό Σύλλογο κ.λπ.), προκειμένου να ενημερωθούν οι αποφάσεις σχετικά με το θέμα αυτό.

Η σύντομη αυτή περιγραφή της ηθικές κατευθυντήριες γραμμές και ηθικά ζητήματα της hypno-ψυχοθεραπεία καταδεικνύει τη δυσκολία στην προσπάθειά μας να παράγουμε νομοθεσία για τις παρεμβάσεις που επηρεάζουν άλλα άτομα. Δεν πρόκειται να περιοριστεί η πρακτική της hypno-ψυχοθεραπεία, αλλά παρουσιάζεται στον τομέα της ιατρικής και ψυχικής υγείας μεταξύ άλλων. Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι δυνατό να συντάξει κατευθυντήριες γραμμές που επιτρέπουν για την ηθική μεταχείριση των πελατών, και τα οποία παρέχουν ασφάλεια για τους θεραπευτές, σε ορισμένες, όπως στη δεύτερη περίπτωση συζητείται, δεν είναι δυνατόν. Είτε έτσι είτε αλλιώς, πρέπει να σκεφτούμε ηθικές κατευθυντήριες γραμμές ως πρότυπο για την πρακτική της hypno-ψυχοθεραπεία και μην ξεχνάμε ποτέ ότι η αντιμετώπιση παραδείγματα και εξαιρέσεις θα προκύψουν, σε ποιο σημείο είναι οι θεραπευτές ευθύνη να συζητήσει το θέμα με τους επιβλέποντα και άλλους ειδικευμένους θεραπευτές.

Σημείωση 1

(Η NGH αναφέρει ως μία από τις γενικές αρχές, "Τα δικαιώματα και τις επιθυμίες του πελάτη πρέπει πάντοτε να είναι σεβαστή", αλλά και θεραπευτές έχουν προειδοποιήσει κατά του "ηθικού impropriety ή σεξουαλικής παραπτωμάτων με τον πελάτη" και το Σώμα προειδοποιεί "θεραπευτές είναι υποχρεωμένες να διατηρούν τις κατάλληλες σύνορα με τους πελάτες τους και να φροντίσουν να μην εκμεταλλεύεται τους πελάτες τους, τρέχοντα ή παρελθόν; ", έτσι είναι ο θεραπευτής καλείται να εξετάσει ζητήματα της τρωτότητας και των χρηστών ηθών και όχι την απόλυτη ηθικές κατευθυντήριες γραμμές που στην προκειμένη περίπτωση.)

Σημείωση 2

Καθ 'όλη αυτή την υπόθεση είναι το χαρτί που γίνονται αναμνήσεις που ανακτήθηκαν είναι αλήθεια παραστάσεις των τελευταίων γεγονότων. Η συζήτηση σχετικά με ανάκτηση αναμνήσεις που του δημιουργεί άλλο σημαντικό δεοντολογικά ζητήματα που απαιτούν ξεχωριστή συζήτηση.

Αναφορές

Άγιος Θωμάς Ακινάτης γενική editor: Thomas Gilby Summa Theologiae - Λατινικής και Αγγλικά (1964). Λονδίνο: Blackfriars σε συνδυασμό με Eyre & Spottiswoode.

Αριστοτέλειο μεταφραστεί και σε επιμέλεια του Roger τραγανή. Nicomachean δεοντολογία. (2000). Cambridge: Cambridge University Press.

Marshall, WL, Anderson, D. & Fernandez, Y (1999). Γνωστική θεραπεία συμπεριφοράς των σεξουαλικών εγκληματιών. Chichester: John Wiley & Sons, Ltd

Moore, GE (1903). Principia Ethica. Cambridge: Cambridge University Press.

Εθνικό Κολέγιο της ύπνωσης και Ψυχοθεραπεία (NCHP) (2001). Κώδικας Δεοντολογίας και Πρακτικής. http://www.hypnotherapyuk.net/ethics.htm

Η International Society of Professional ύπνωσης (ISPH) (1978) κώδικα δεοντολογίας και πρότυπα. http://www.iit.edu/departments/csep/PublicWWW/codes/coe/ International_Society_for_Professional_Hypnosis.html

Η Εθνική συντεχνία των Hypnotists (NGH) (2004) Κώδικας Δεοντολογίας και Προτύπων http://www.hypnosisunlimited.com/Hypnosis-How.html Το Εθνικό Συμβούλιο επαγγελματικά και ηθικά πρότυπα --

Ύπνωση Εκπαίδευσης και Πιστοποίησης (NBPES) (2004). Το εθνικό συμβούλιο των επαγγελματικών και ηθικών προτύπων - κώδικας των ηθικών κανόνων. http://hypnosiseducation.com/ κωδικό% 20of% 20ethics.htm

Thompson, M. (2003). Δεοντολογία. Λονδίνο: Hodder Headline Α.Ε.

Simon ΔΠ - Hypnotherapist

http://www.hypnotherapies.co.uk